Alfred Brendel, Ένα ποίημα

Foto by Scott Snyder


Φυσικά σε αγαπώ
είπε αφηρημένος
αφού το ξέρεις πως εγώ όλες τις γυναίκες τις αγαπώ
Αιτία επαρκής
για το ότι εκείνη στην οποία μίλησε μ' αυτόν τον τρόπο
εξ ονόματος όλων των γυναικών
άρπαξε ένα μαχαίρι
και τον άνδρα με την ευρύχωρη καρδιά
ως αντιπρόσωπο όλων των ανδρών
τον μαχαίρωσε



Μετάφραση από τα Γερμανικά: Αλέξανδρος Κυπριώτης




Ο Άλφρεντ Μπρέντελ, γεννημένος το 1931 στην Τσεχοσλοβακία, είναι Αυστριακός πιανίστας, δοκιμιογράφος και ποιητής. 
Στα Ελληνικά κυκλοφορεί το βιβλίο του Μουσικοί Στοχασμοί και Αναστοχασμοί. 

ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ, Γκλόρυ Νταίηζ


[Ο Α πηγαινοέρχεται, ο Β κάθεται με ένα μπλοκ σημειώσεων στο γόνατο και ακολουθεί τον Α με το βλέμμα του, είναι σαν να περιμένει να σκάσει μια βόμβα. Μεγάλη παύση.]

Α: Θέλω ν' αλλάξουμε στρατηγική.
Β: Έχετε κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό σας, πρόεδρε;
Α: Ναι. (παύση)
Β: Σας ακούω. (παύση)
Α: Είναι πλέον σαφές ότι η κυβέρνηση έχει επιβάλει μια ακραία καπιταλιστική και νεοφιλελεύθερη πολιτική στη χώρα μας. Κατά τραγική ειρωνεία, θα πουν κάποιοι, κατά διαβολική σύμπτωση, λέω εγώ, στους κυβερνητικούς θώκους έχουν στρογγυλοκαθίσει καρεκλοκένταυροι διεθνιστές. Και οι διεθνιστές, ως γνωστόν, πόσο μάλλον οι καρεκλοκένταυροι, διακατέχονται από διάφορα συμπλέγματα, ένα εκ των οποίων είναι και το σύμπλεγμα του ρεβανσισμού. Συνεπώς, οτιδήποτε πατριωτικό, οτιδήποτε εθνικό σε αυτή τη χώρα βρίσκεται, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, υπό διωγμό. Και σε αυτόν τον διωγμό, ο οποίος διεξάγεται εναντίον του κόμματός μας με απώτερο στόχο, ασφαλώς, την πλήρη διάλυση της πατρίδας μας, η κυβέρνηση κατευθύνεται από ξένα κέντρα αποφάσεων, οπότε (παύση)
Β: Οπότε;
Α: Θέλω ν' αλλάξουμε στρατηγική.
Β: Έχετε κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό σας, πρόεδρε;
Α: Ναι. (παύση)
Β: Σας ακούω. (παύση)
Α: Είναι πλέον σαφές ότι τόσο η δυναμική παρουσία του ομίλου μας όλα αυτά τα χρόνια στη χώρα μας όσο και η επιχειρηματική δραστηριότητά μας στις γείτονες χώρες των Βαλκανίων, με αποκορύφωμα ίσως την πρόσφατη ιδιαίτερα επιτυχημένη συμφωνία για την πώληση των εκεί δικτύων μας αποδεικνύουν περίτρανα στην πράξη τη δυνατότητά μας να εδραιώσουμε την επιχειρηματική μας δραστηριότητα τόσο στην εγχώρια όσο και στη διεθνή αγορά. Εμείς σαφέστατα συνεχίζουμε να επενδύουμε σε ταχέως αναπτυσσόμενες αγορές διεθνώς, εκμεταλλευόμενοι νέες ευκαιρίες στον χώρο των μίντια γενικότερα και ειδικότερα στον χώρο παραγωγής περιεχομένου, οπότε (παύση)
Β: Οπότε;
Α: Θέλω ν' αλλάξουμε στρατηγική.
Β: Έχετε κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό σας, πρόεδρε;
Α: Ναι. (παύση)
Β: Σας ακούω. (παύση)
Α: Είναι πλέον σαφές ότι η ομάδα μας είναι μια πάρα πολύ καλή ομάδα. Ξέρουμε βέβαια ότι έχουμε πάρα πολύ καλούς παίχτες και ότι αυτοί οι παίχτες μπορούν να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο μετά και την τελευταία ιστορική νίκη μας. Εμείς βέβαια συνεχίζουμε και είμαστε πάντα δίπλα στην ομάδα μας. Ξέρουμε και βέβαια ελπίζουμε ότι η ομάδα θα πάει ακόμα καλύτερα στο μέλλον. Και, οπωσδήποτε, αν με ρωτήσεις, θα σου πω ότι αν βρούμε, αν μπορούμε να βρούμε έναν παίχτη, ή και δύο, ο οποίος παίχτης να πιστεύουμε ότι μπορεί να κάνει τη διαφορά, τότε θα δούμε σοβαρά το ζήτημα να την ενισχύσουμε την ομάδα, πράγμα που το περιμένει κι ο κόσμος. Αλλά πέρα απ' αυτό θα επαναλάβω ότι έχουμε πάρα πολύ καλούς παίχτες και ότι η ομάδα μας είναι μια πάρα πολύ, χτίζεται μια πολύ μεγάλη ομάδα, το μέλλον μας ανήκει, οπότε (παύση)
Β: Οπότε;
Α: Θέλω ν' αλλάξουμε στρατηγική.
Β: Να το δούμε, πρόεδρε, αλλά αλλάζετε τόσο γρήγορα πεδίο δράσης που με μπερδεύετε...
Α: (Παύση. Πηγαίνει και κάθεται. Με έμφαση: ) Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν!
Β: Τι εννοείτε;
Α: Εννοώ, άρχισε. Ακούω τις προτάσεις σου.
Β: Να αρχίσω από το τέλος λοιπόν;
Α: Ν' αρχίσεις από την αρχή. Πώς θα αρχίσεις απ' το τέλος; Ν' αρχίσεις από την αρχή. Πώς θα
Β: Καλώς. Αρχίζω από την αρχή, λοιπόν. Θέλετε ν' αλλάξουμε στρατηγική
Α: Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να σ' το λέω.
Β: Ωραία. Πριν αλλάξουμε στρατηγική, όμως, πρέπει να βεβαιωθούμε, αν μου επιτρέπετε, ότι θα είναι προς όφελός μας ν' αλλάξουμε στρατηγική.
Α: Σου επιτρέπω και βεβαιωθήκαμε και είμαστε και σίγουροι. Σ' το λέω εγώ.
Β: Καλώς. Μπορώ τότε να ρωτήσω, αν μου επιτρέπετε, πώς ακριβώς βεβαιωθήκαμε;
Α: Τα νούμερα τα βλέπεις;
Β: Πώς, φυσικά. Αλλά ξέρετε ότι ειδικά τέτοια εποχή οι δημοσκοπήσεις
Α: Ποιες δημοσκοπήσεις, ρε; Ποιος τις γαμάει, ρε, τις δημοσκοπήσεις; Τα νεανικά κοινά τα παρακολουθείς;
Β: Πρόεδρε, με συγχωρείτε, αλλά μου είπατε ν' αρχίσω από την αρχή
Α: Και ποια είναι η αρχή, μάνα μου, άμα δεν είναι τα νεανικά κοινά;
Β: Θεώρησα ότι θα μιλούσαμε για τους ψηφοφόρους.
Α: Πώς θα 'χω, μάνα μου, ψηφοφόρους, άμα τα χάσω τα νεανικά κοινά;
Β: Έχετε δίκιο, έχετε δίκιο.
Α: Δεν είμαι κάπα κάπα εγώ, μανάρι μου.
Β: Έχετε δίκιο, έχετε δίκιο.
Α: Τι να το κάνω το δίκιο μου, να το φάω; Δεν κατεβαίνει το πούστικο.
Β: Ναι, δεν κατεβαίνει, καταλαβαίνω.
Α: Με πνίγει. Με πνίγει το δίκιο μου, το καταλαβαίνεις;
Β: Το καταλαβαίνω, πρόεδρε.
Α: Δεν κατεβαίνει.
Β: Δεν κατεβαίνει, το καταλαβαίνω.
Α: Άντε να δούμε!
Β: Μπορώ;
Α: Μπορείς.
Β: Τι θα λέγατε κατ' αρχάς για κάποια ενίσχυση περιεχομένου;
Α: Σου είπα: Θέλω ν' αλλάξουμε στρατηγική.
Β: Ναι, το κατάλαβα αυτό.
Α: Το κατάλαβες, αλλά μου μιλάς για ενίσχυση περιεχομένου.
Β: “Κατ' αρχάς”, σας είπα.
Α: Μη μου λες όλο τα ίδια!
Β: Μπορούμε, αν θέλετε, να δούμε σταδιακά και τη ριζική αλλαγή του προγράμματος.
Α: Και τι είναι, ρε καριόλη, το πρόγραμμα του κόμματος ν' αλλάξει ριζικά;
Β: Αναφερόμουν
Α: Τι είμαι, ρε, εγώ, σοσιαλδημοκράτης είμαι;
Β: στο πρόγραμμα του σταθμού
Α: Ιερό και όσιο δεν έχεις, ρε πούστη! //
Β: πρόεδρε, όχι στο κόμμα. //
Α: Ιερό και όσιο δεν έχεις, ρε πούστη!
Β: Πρόεδρε, να σας εξηγήσω
Α: Δεν θέλω να μου εξηγήσεις τίποτα.
Β: Μα, πρόεδρε
Α: Δεν θέλω να μου εξηγήσεις τίποτα.
Β: Πρόεδρε
Α: Να μου πεις θέλω.
Β: Να σας πω. Να σας πω. Ό,τι θέλετε.
Α: Τον ύμνο,...
Β: Μάλιστα!
Α: όταν ακούς τον ύμνο,...
Β: Ναι!
Α: τον νιώθεις;
Β: Πώς, ασφαλώς, βέβαια! Ασφαλώς και τον νιώθω!
Α: Ποιον;
Β: Τον ύμνο.
Α: Δεν με παρακολουθείς!
Β: Πώς!
Α: Δεν με παρακολουθείς //
Β: Σας παρακολουθώ, πρόεδρε //
Α: Και με στεναχωρείς. //
Β: Σας παρακολουθώ, σας παρακολουθώ. //
Α: Με στεναχωρείς. //
Β: Απλώς είναι λίγο η ταχύτητα με την οποία
Α: Σε κουράζω;
Β: Όχι, όχι, δεν εννοούσα αυτό. //
Α: Δεν θέλω να σε κουράζω. //
Β: Όχι, όχι, πρόεδρε. //
Α: Αν είναι, να μου το πεις. //
Β: Κάθε άλλο. //
Α: Υπάρχει κι ο πάγκος. //
Β: Μα, τι λέτε, πρόεδρε!
Α: Υπάρχει κι ο πάγκος, λέω.
Β: Όχι, όχι! Απλώς πριν συνεχίσουμε
Α: Ναι;
Β: Πριν συνεχίσουμε, θα ήθελα να μου πείτε συγκεκριμένα
Α: Ναι;
Β: αν θέλετε, το εξής:
Α: Λέγε!
Β: Θέλετε να μιλήσουμε πρώτα για το κόμμα ή για το κανάλι;
Α: (Παύση.) Αυτό; Αυτό μόνο θες;
Β: Ναι, αυτό.
Α: Μπορείς να το επαναλάβεις, σε παρακαλώ;
Β: Από την αρχή;
Α: Από την αρχή, από το τέλος, απ' όπου θες.
Β: Θα ήθελα να μου πείτε συγκεκριμένα
Α: Ναι;
Β: αν θέλετε
Α: Ναι, ναι;
Β: το εξής:
Α: Μη μου τα μασάς, λέγε!
Β: Μα, γιατί να τα μασάω, πρόεδρε; //
Α: Λέγε! //
Β: Θέλετε να μιλήσουμε πρώτα για το κόμμα
Α: Ναι;
Β: ή για το κανάλι;
Α: Δεν το έπιασα το υπονοούμενο.
Β: Κανένα υπονοούμενο.
Α: Κανένα υπονοούμενο, ε;
Β: Κανένα υπονοούμενο. //
Α: Κανένα υπονοούμενο. //
Β: Ποιο υπονοούμενο;
Α: Τι σε ρώτησα, ρε, πριν;
Β: Πότε πριν;
Α: Πριν!
Β: Πριν... πριν... με ρωτήσατε
Α: Ναι;
Β: Με ρωτήσατε αν μπορώ να επαναλάβω αυτό που
Α: Πριν!
Β: Πιο πριν;
Α: Ναι, πιο πριν!
Β: Πιο πριν ... πιο πριν ... με ρωτήσατε ... αν με κουράζετε.
Α: Πριν!
Β: Πιο πριν;
Α: Πιο πριν!
Β: Πιο πριν ... πιο πριν ... με ρωτήσατε ... για τον ύμνο.
Α: Ποιον ύμνο;
Β: Του κόμματος.
Α: Του κόμματος.
Β: Του κόμματος.
Α: Την έχεις, δηλαδή, γραμμένη στ' αρχίδια σου την ομάδα; //
Β: Κύριε πρόεδρε //
Α: Στα παπάρια σου τα εισιτήρια; //
Β: Κύριε πρόεδρε //
Α: Σου βρωμάει ξαφνικά η φανέλα, μανάρι μου; //
Β: Με παρεξηγήσατε, κύριε πρόεδρε! //
Α: Εσύ με παρεξήγησες. Σε ξαναρωτάω, λοιπόν!
Β: Μάλιστα!
Α: Τον ύμνο,...
Β: Μάλιστα!
Α: όταν ακούς τον ύμνο,...
Β: Της ομάδας;
Α: Της ομάδας;
Β: Του κόμματος;
Α: Ο ύμνος είναι ύμνος, ρε πούστη άντρα! Και της ομάδας, και του κόμματος κι ο εθνικός.
Β: Κατάλαβα, κύριε πρόεδρε.
Α: Ένας είναι ο ύμνος, ρε καριόλη!
Β: Έχετε δίκιο, κύριε πρόεδρε!
Α: Λοιπόν, για να τελειώνουμε.
Β: Μάλιστα...
Α: Μία! Μία πρόταση έχεις να μου κάνεις που να με καλύπτει;
Β: Εννοείτε συνολικά;
Α: Συνολικά, ρωτάει ο μαλάκας!
Β: Μα -
Α: Άκου, αγορίνα μου: Έχεις 90!
Β: Ναι. //
Α: 90 δευτερόλεπτα έχεις. //
Β: Μάλιστα. //
Α: Ενάμισι λεπτό. //
Β: Μάλιστα. //
Α: Με το ρολόι. // (Παύση 90 δευτερολέπτων. Ακούγεται κάθε δευτερόλεπτο που περνάει. Ο Β ξεροκαταπίνει. Δυσκολεύεται.) Ακούω!
Β: Πρόεδρε, θα προβάλουμε πιο επιθετικά το φιλανθρωπικό σας έργο. Γέροι, γριές, πολύτεκνοι! Συσσίτια! Ορφανά! Άρρωστα παιδιά!
Α: (Παύση.) Κάβλα είσαι! (Σηκώνεται.) Γι' αυτό σ' αγαπάω, ρε πούστη! (Πλησιάζει τον Β.) Αποδίδεις στην πίεση. (Κάνει νόημα στον Β να σηκωθεί. Ο Β σηκώνεται. Τον αγκαλιάζει. Τον κοιτάζει κατά πρόσωπο:) Με έχεις φτιάξει άσχημα, ρε καριόλη. (Παύση, ενώ συνεχίζει να τον κοιτάζει.) Ξέρεις τι θέλω τώρα, ε; (Ο Α αμήχανος, κάνει διστακτικά νόημα με το κεφάλι “όχι”.) Έλα, μωρή κουφάλα, που δεν ξέρεις! (Παύση.) Έλα, πάμε μία τον ύμνο, να τον νιώσουμε! Τώρα! Εδώ! Μαζί!




Η σκηνή «Δε Πρέζιντεντ» είναι από την παράσταση Γκλόρυ Νταίηζ που ανέβηκε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ «Ανοιχτή Σκηνή - Θεατρικές φωνές της πόλης» στη Θεσσαλονίκη τον Μάρτιο του 2019 από τη θεατρική ομάδα Άνθρωπος στη θάλασσα. Η παράσταση ανεβαίνει ξανά για 5 μόνο παραστάσεις, από τις 2 έως τις 7 Μαΐου, στο Studio Vis Motrix στη Θεσσαλονίκη.

Στο Δελτίο Τύπου της παράστασης αναφέρεται: 
«Μικρές σκηνές, τραγούδια, ιντερμέδια συνθέτουν την παράσταση Γκλόρυ Νταίηζ, που διακωμωδεί επεισόδια από τη ζωή σε μια χώρα με ένδοξο παρελθόν. Η παράσταση συνδέει τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα με τη δημοκρατία της Βαϊμάρης: μια κοινωνία με ηττημένη ψυχολογία που εκφασίζεται. Αντλεί την αισθητική της από το γερμανικό καμπαρέ θέτοντας στο επίκεντρο την πολιτική σάτιρα. 
Ακροβατεί ανάμεσα στο γελοίο και το τραγικό, σχολιάζοντας παράλληλα τη θέση του καλλιτέχνη - σαλτιμπάγκου, που σαρκάζει την πραγματικότητα από τη θέση του περιθωρίου ενώ την ίδια στιγμή υποφέρει αποτελώντας μέρος της.
Τρεις περφόρμερ-κλόουν ρίχνονται πάνω στη σκηνή απόλυτα εκτεθειμένοι στα βλέμματα των θεατών. Αμήχανοι αλλά απόλυτα διαθέσιμοι, επιτελούν το ρόλο τους ως όργανα της ανατροπής, διακινδυνεύοντας συνεχώς να ανατραπούν οι ίδιοι».



ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενα: Αλέξανδρος Κυπριώτης
Σκηνοθεσία: Κλαίρη Χριστοπούλου
Δραματουργία: Κλαίρη Χριστοπούλου, Σόνια Σαμαρτζίδου, Αλέξανδρος Ζαφειριάδης
Σκηνικά – Κοστούμια: Σόνια Σαμαρτζίδου
Κίνηση: Δέσποινα Καπουλίτσα
Σχεδιασμός Φωτισμού: Αθηνά Μπανάβα
Χειρισμός Κονσόλας Ήχου: Θένια Χριστάκου
Φωτογραφίες: Θανάσης Κριτσωτάκης
Επικοινωνία: Απόστολος Λιάπης
Παραγωγή: Ομάδα ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ


Επί σκηνής:
Αλέξανδρος Ζαφειριάδης
Δέσποινα Καπουλίτσα
Κλαίρη Χριστοπούλου

Παραστάσεις: 2-7 Μαΐου 2019 εκτός Δευτέρας
Studio Vis Motrix (Έδισον 4)
Ώρα: 21:15, Διάρκεια: 70 λεπτά
Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ, 8 ευρώ (μειωμένο: φοιτητικό, ανέργων, ατέλειες)
Πληροφορίες & κρατήσεις: Τ. 693 401 5275, καθημερινά 5:00-8:00 μ.μ.

Πάνος Καραβίας, Νύχτα εγκληματική με πράσινους καπνούς κρυσταλλωμένους στον ορίζοντα

Σελέστ Πολυχρονιάδη, Μάνα και παιδιά. Μονοτυπία

[Απόσπασμα]

Βιδωμένος πάνω στο σανιδένιο πόδι του, έφευγε στο στριφτό ανήφορο σέρνοντας στα χώματα και στις πέτρες ένα παμπάλαιο παλτό, σωστή γελοιογραφία. Νιώσατε ποτέ τη λαχτάρα να τρέξετε και να μη μπορείτε, γιατί το ένα πόδι σας είναι σανιδένιο; Κι αντίς για σκιά, τον ακολουθούσαν —τον κυνηγούσαν— ένα πλήθος σιγανές φωνές. Κρατούσαν ξύλινους σταυρούς, τους ύψωναν και τους κατέβαζαν εντελώς άρρυθμα, γράφοντας κάτι ονόματα χωρίς νόημα στο μαύρο βάθος. Μια λιτανεία από ξύλινους σταυρούς. Τον κυνηγούσαν οι ολολυγμοί της νύχτας, καθώς αναρρίπιζαν τα κρόταλά τους σε άδειες καπνοδόχους.
Κι ήταν η νύχτα με πράσινους καπνούς κρυσταλλωμένους στον ορίζοντα. Μια νύχτα εγκληματική γεμάτη ενέδρες, που ήταν μάταιο να υποτιμάς τη σημασία των μικρών τρόμων. Μια νύχτα που τον έσπρωχνε ολοένα πιο τυφλά, ώσπου έφτασε τέλος στο βράχο του με την επιθυμία να κρυφτεί, να κουρνιάσει, να ησυχάσει. Μα τόσο ψηλός που ήταν ξεπερνούσε το βράχο, κι αν άνοιγε τα χέρια του θα φιλοτεχνούσε το σχήμα ενός πελώριου ξύλινου σταυρού, ενός εσταυρωμένου πάνω απ’ το πέλαγος. Αμέτρητες πολεμικές σημαίες κυμάτιζαν στο πέλαγος. Και στάθηκε κάπως δισταχτικά, είτε για ν’ ακούσει κάποια σειρήνα που τραγουδούσε, είτε για να κοιτάξει ένα σμάρι πελαργών που έφευγαν στο Νότο, όπως στα όνειρά μου. Μα τον συνεπήρε πάλι η ανησυχία εκείνη για τις καρίνες των πλοίων πάνω στα μεγάλα κύματα. Έσπαζαν τόσο εύκολα, τον τελευταίο καιρό, τόσο αποτρόπαια, οι καρίνες των πλοίων στα κύματα. Κι ήταν γεμάτη από πλοία η θάλασσα. Στο λιμάνι σκοτείνιαζαν αμέτρητες πολεμικές σημαίες. Σκηνοθεσία που ταίριαζε ίσως για να στηρίξει το ένα πόδι του στο βράχο, τον αγκώνα στο διπλωμένο γόνατο, το πρόσωπο μέσα στα χέρια και ν’ αφήσει τα δάκρυά του να χυθούν ρομαντικά, μαζί με τα μάτια του, στο πέλαγος. Μα είδατε ποτέ άνθρωπο με μονοκόμματο ξύλινο πόδι, να το στηρίζει πάνω σε οποιονδήποτε βράχο; Ήταν αδύνατο ακόμα και να το κρύψει, μολονότι είχε συρράψει, γι’ αυτόν και μόνο το σκοπό, ένα σωρό κουρέλια που έδιναν ένα αφύσικο μάκρος στο ελεεινά τριμμένο παλτό του, και κρέμονταν ως τις πέτρες και τα χώματα του δρόμου. Γιατί ο άνεμος που βογγούσε, το κόλλησε απάνω του, βγάζοντας σ’ έκγλυφη φόρμα, σαν κραυγή στο θάλαμο των ετοιμοθάνατων, το ξύλινο πόδι του. Του θύμισε μάλιστα τον πραγματικό ρόλο του κι έκανε να σκύψει να υποκλιθεί, καθώς το προσδιορίζει το πρωτόκολλο. Όμως το σανίδι έτριξε αποτρόπαια κι ανατινάχτηκε το ελατήριο, που τον υποχρέωσε να τεντωθεί μελοδραματικά στην κάθετη στάση του. Ο κύριος Αμπρόζιους Καπς είχε μειδιάσει με συγκατάβαση, όταν τον είδε, και του είχε ψιθυρίσει — σα μέσα στη νύχτα και μέσα στον άνεμο:

— Θα σας είναι δύσκολο, δε νομίζετε;
— Ναι, μα βέβαια θα κάνω ό,τι μπορώ για την ευγένειά σας…
— Ύστερα, είναι και η στολή.
— Η στολή… Αλήθεια, δεν το σκέφθηκα, δεν το σκέφθηκα… Θα ’πρεπε να ’ναι στολή θυρωρού, ή με οριζόντιες ραβδώσεις;
— Θυρωρού, θυρωρού. Πρόκειται όμως περί ειδικής περιπτώσεως που προβλέπει ο κανονισμός του ιδρύματος.
— Μήπως θα μπορούσα να φορέσω τη στρατιωτική μου στολή, και με μετάλλιο ανδρείας, εξοχώτατε;
— Ίσως, μα δυστυχώς, θα πρέπει να τη βάψετε μαύρη.

Μέσα στη νύχτα και στον άνεμο πέρασε κάποιος φτωχός ανθρωπάκος που κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά του ένα νεκρό βρέφος. Βημάτιζε αργά, προσεχτικά ενάντια στον άνεμο, προσέχοντας μη σκοντάψει από τη σύγχυση της επίσημης αυτής στιγμής — όπως όταν πάνε να παρουσιάσουν τα δώρα, ψωμί κι αλάτι υποταγής στο νικητή. Η γυναίκα που τον ακολουθούσε από κοντά, χτυπούσε με τις τόσες–δα μικρούλες γροθιές της το φασματικό κεφάλι της, στο ρυθμό του βήματός του, κι έστελνε το βλέμμα της στους πελαργούς που χάνονταν κοπαδιαστά στον ορίζοντα, γίνονταν ένα με τους πράσινους καπνούς που σκέπαζαν το λειψό φεγγάρι με απανωτά μαύρα βέλα. Σταμάτησαν κι οι δυο στον πιο ψηλό βράχο της ακτής, την τελευταία τους πρόθεση. Μα οι ώρες διαδέχονταν η μια την άλλη και δε γινόταν τίποτα. Σώνει και καλά, φαίνονταν πως δεν ήθελαν, δεν ήθελαν με κανένα τρόπο να πετάξουν το νεκρό μωρό στη θάλασσα. Ώσπου τέλος το άρπαξε μέσα από τα χέρια τους ο ίδιος ο άνεμος. Παρακολούθησαν τότε αγκαλιασμένοι, τις κυματιστές καμπύλες που έγραψε, πέφτοντας στον χαίνοντα πόντο. Ύστερα κοιτάχτηκαν απορώντας, και γύρισαν να τον κοιτάξουν, ποιος ξέρει γιατί. Φαίνονταν έτσι σα να του ζητούσαν κάτι που έχασαν. Αλλά μάλλον θα τον πήραν για κάποιο φάντασμα —πανύψηλος κι ασάλευτος καθώς ήταν μεσ’ στο μακρύ κουρελιασμένο παλτό του— και θα ’πρεπε να σκέφτηκαν μήπως ήταν καιρός να τρομάξουν.

[...]




Το βιβλίο του Πάνου Καραβία Νύχτα εγκληματική με πράσινους καπνούς κρυσταλλωμένους στον ορίζοντα κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Σκαρίφημα. Από την έκδοση αυτή είναι και η φωτογραφία που συνοδεύει την ανάρτηση.

Στην εισαγωγική παρουσίαση της νουβέλας ο Στέφανος Ροζάνης σημειώνει μεταξύ άλλων: «Στην “τραγωδία του πεπρωμένου” του Πάνου Καραβία, ο κόσμος μεταλλάσσεται σε φαντασίωμα, σε σπασμωδική σκηνή που παίζεται με κούκλες. Η εγκληματική νύχτα “με πράσινους καπνούς κρυσταλλωμένους στον ορίζοντα” είναι μια Γ κ ο υ έ ρ ν ι κ α του λόγου, γεννημένη από το εφιαλτικό σκηνικό του πολέμου, που κάθε στιγμή διεκδικεί την εσωτερική της αλήθεια ανακαλύπτοντας τους μικρούς τρόμους μέσα στον μεγάλο φόβο, μέσα στη φρίκη των σπλάχνων που εκτρωματικά φωτίζουν την εικόνα του κόσμου ανελέητη. Αυτή η Γ κ ο υ έ ρ ν ι κ α του λόγου αναπαράγει τα ανδρείκελα στη θέση των αλλοτινών ωραίων ανθρώπων, τα στήνει ως μόνη παρουσία πάνω στο ξύλινο πόδι τους, και αρχίζει τον μακάβριο χορό μιας περιπέτειας χωρίς περιπέτεια».

Η νουβέλα γράφτηκε στη διάρκεια της Κατοχής, αλλά πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Νέα Εστία τον Ιούνιο του 1957 με το ψευδώνυμο Π. Καλέργης και με την υποσημείωση: «Γράφτηκε τον καιρό της κατοχής, κι ήταν έτοιμο να δημοσιευτεί στο περιοδικό Γράμματα”. Την τελευταία στιγμή το σταμάτησε η χιτλερική λογοκρισία και τα δοκίμια έφτασαν ως τον διευθυντή τύπου Schwörbel που αξίωσε την αφαίρεση τμημάτων του κειμένου. Ο συγγραφεύς το απέσυρε κι έμεινε ίσαμε σήμερα ανέκδοτο».

Διαβάστε στη βιβλιοnet ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα του Πάνου Καραβία και δείτε ποια βιβλία του κυκλοφορούν στα Ελληνικά.

Μοχαμμάντ Χεμματί, Κάθε φορά (محمد همتی، هربار)

هربار

هربار که می‌روم
پاره‌ای از تو را با خود می‌برم
رنگی
بویی
چیزی
در گوشه‌ای از چمدانم
لای کتابی
توی جیب شلوارم
هربار در فرودگاه
دستگاه جیغ می‌کشد
و مأموران فرودگاه دورم جمع می‌شوند
و هرچه می‌گردند هیچ نمی یابند
و در آخر با نگاههای مشکوک بدرقه‌ام می‌کنند
هربار که می‌رسم
می‌بینم پاره‌ای از من نیست
شاید وقتی خواب بوده‌ام
تو برش داشته‌ای
و جایی لای گیسوان بلندت
زیر کوسنی
زیر خاک یکی از گلدانهای خانه
یا میان لبهایت
آنگاه که می‌بوسیدمشان
پنهانش کرده‌ای



Κάθε φορά

Κάθε φορά που φεύγω
παίρνω ένα κομμάτι σου μαζί μου
ένα χρώμα
μια μυρωδιά
κάτι
σε μια γωνιά της βαλίτσας μου
μέσα σ ένα βιβλίο
στην τσέπη του παντελονιού μου
Κάθε φορά στο αεροδρόμιο
στριγκλίζει το μηχάνημα
και η ασφάλεια του αεροδρομίου με περικυκλώνει
και όσο και να με ψάχνουν δεν βρίσκουν τίποτα
και τελικά με ακολουθούν με βλέμματα καχύποπτα
Κάθε φορά που φτάνω
καταλαβαίνω ότι μου λείπει ένα κομμάτι μου
Ίσως να το πήρες εσύ
ενώ κοιμόμουν
και κάπου μες στα μακριά σου τα μαλλιά
κάτω απ το μαξιλάρι σου
μες στο χώμα σε κάποια από τις γλάστρες του σπιτιού μας
ή ανάμεσα στα χείλη σου
όταν τα φίλησα
να το έκρυψες



Μετάφραση: Αλέξανδρος Κυπριώτης





Το ποίημα του ποιητή και μεταφραστή Μοχαμμάντ Χεμματί «Κάθε φορά» δημοσιεύεται εδώ για πρώτη φορά στα Περσικά και στα Ελληνικά με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα ποίησης και στο πλαίσιο του «Εργαστηρίου μετάφρασης σύγχρονης περσικής και ελληνικής ποίησης εν προόδω», που ίδρυσαν ο Μοχαμμάντ Χεμματί και ο Αλέξανδρος Κυπριώτης τον Αύγουστο του 2018 στο «Ευρωπαϊκό Συμπόσιο Μεταφραστών» στο Στράλεν της Γερμανίας. Στο πλαίσιο αυτό και με την ίδια αφορμή ο Μοχαμμάντ Χεμματί μεταφράζει και δημοσιεύει τη «Ρητορική» του Αλέξανδρου Κυπριώτη εδώ.

Παύλος Παυλίδης, Ένα αλλιώτικο παιδάκι


Όσους κλωτσάνε με μανία μπρος στα μάτια μας
τον πληγωμένο κι αβοήθητο εαυτό τους
τους περιμένει ένα φίδι μες στον ύπνο τους
έχει τρυπώσει ήδη μέσα στ’ όνειρό τους.

Αφού χορτάσαν βία κι αίμα στις οθόνες τους

αφού ταΐσαν με σκουπίδια τα παιδιά τους
βάφουν με αίματα τα χέρια ως τους αγκώνες τους
κι ύστερα πλένουνε τα πεζοδρόμια τους.

Μείνε κοντά μου απόψε εδώ, μείνε κοντά μου

μείνε κοντά μου απόψε εδώ, μείνε κοντά μου
χλωμή βασίλισσα, σήκω και χόρεψε
απόψε λέω ν’ ανατινάξω την καρδιά μου.

Όσους κοιτάζουν παγωμένα και αδιάφορα

ένα παιδί που απλά δεν ήταν το δικό τους
τους περιμένει ένα φίδι στο σαλόνι τους
έχει στοιχειώσει ξαφνικά το σπιτικό τους.

Αφού χορτάσαν βία κι αίμα στις οθόνες τους

αφού ταΐσαν με σκουπίδια τα παιδιά τους
ανασηκώσαν πάλι αδιάφορα τους ώμους τους
και επιστρέψαν ένας ένας στη δουλειά τους.

Μείνε κοντά μου απόψε εδώ, μείνε κοντά μου

φυσάει μέσα μου ένα όμορφο αεράκι
χλωμή βασίλισσα, σήκω και χόρεψε
τρομάζουνε γιατί είσαι αλλιώτικο παιδάκι.

Είναι οι ίδιοι που χλευάζουν μπρος στα μάτια μας

κάποιον που είναι έτοιμος να πέσει στο κενό τους
γαβγίζουν «πέσε» και όπως τρέχουνε τα σάλια τους
στέκονται ακίνητοι μπροστά στο κινητό τους.

Αφού χορτάσαν βία κι αίμα στις οθόνες τους

αφού ταΐσαν με σκουπίδια τα παιδιά τους
στη λερωμένη τους φωλιά ανακραυγάζοντας
διαρρηγνύουν με οργή τα ιμάτιά τους.

Μείνε κοντά μου απόψε εδώ, μείνε κοντά μου

δεν είμαι άγγελος και ίσως μου αξίζει
που μες στην έρημο των πόλεων η ψυχή μου
κάτω απ’ τον ήλιο διψασμένη τριγυρίζει.

Μα ίσως η δίψα μου μια μέρα να μαζέψει

τα μαύρα σύννεφα του κόσμου και πριν φύγω
ν’ αστράψει μέσα στην ψυχή μου και να βρέξει
και να ξεπλύνει αυτή τη θλίψη έστω για λίγο.

Μείνε κοντά μου απόψε εδώ, μείνε κοντά μου

δεν ξέρω αν θ’ αντέξω αυτή τη νύχτα μόνος
αν τα αλλιώτικα παιδιά είναι παιδιά μου
αν είμαι θύμα ή αν είμαι δολοφόνος.

Έχουνε φράξει από χρόνια τον ορίζοντα

με σύρματα κι αγκάθια οι νομοθέτες
κι όλο μας φέρνουν με φορεία στα επείγοντα
με πρόσωπα σκισμένα τους δραπέτες
κι όπως κοιτάμε προς το μέρος που κοιτάζανε
τα πρόσωπα μας όλο μοιάζει να κοιτάμε
που μας κοιτούν με απορία τόσο επίμονα
που δεν αντέχουμε και τους χαμογελάμε
μα αν γελάσουνε κι αυτοί τότε αλίμονο
είχαμε πάντα τόσα πράγματα να πούμε
για όλα αυτά που εμείς ποτέ μας δεν τολμήσαμε
για όσα, τι κρίμα, ούτε τώρα εδώ τολμούμε.




Παύλος Παυλίδης & B-movies - «Ένα αλλιώτικο παιδάκι»

Στίχοι - Μουσική: Παύλος Παυλίδης
Σενάριο - Σκηνοθεσία: Μαρίνα Δανέζη

Οι B-Movies είναι οι:
Αποστόλης Δεληγιάννης (μπάσο)
Ορέστης Μπενέκας (πλήκτρα, loops, vocals)
Δημήτρης Οικονόμου (τύμπανα)
Αλέκος Βουλγαράκης (ηλεκτρική κιθάρα)

Μίξη - Παραγωγή τραγουδιού: Χρήστος Λαϊνάς


Γλυκερία Μπασδέκη, Donna abbandonata ή πολύ με στεναχωρήσατε κύριε Γιώργο μου


[Απόσπασμα]

ΒΑΝΤΑ
τα αρρωσταίνεις τα μαλλιά, χαλάρωσε, θέλουνε ησυχία, δεν θ’ αντέξουν

ΑΡΕΤΗ
γι’ αυτό σε διάλεξα, δεν πάω αλλού, σε σένα τα εμπιστεύομαι, στα χέρια σου τ’ αφήνω Βάντα... μόνο μην κόψεις μόνο... βάλε αμπούλες, μάσκες, ενυδατικές... ό,τι κι αν έχεις βάλε... μόνο να μην κόψεις...
... κι άκου...
κάνε δουλειά σου εσύ και άκου...
αυτό... το απεβίωσε με καίει κύριε Γιώργο μου... να το πιστέψω κι έκλεισε το θεματάκι Αρετή... δεν είναι έτσι, πώς να το χωνέψω... εδώ σπαράζει μια καρδιά, φωτιά τής βάζετε, την τσιτσιρίζετε, την ψήνετε στη θράκα... και να σας πω και κάτι που το σκέφτηκα πολύ; ...λίγο με νοιάζει αν απεβιώσατε ή δεν ...μ’ αφήσατε στα κρύα του λουτρού κύριε μου Γιώργο, αυτό πονάει και τσιμπάει και σαν την άδικη κατάρα σέρνομαι κι έναν καφέ της προκοπής δεν ήπια από τότε και μην μου λέτε εμένα ότι βλέπω εξωγήινους ... στην αντρική σας την τιμή μπροστά στο εικόνισμα να σκύψετε μετανιωμένος και να ζητήσετε συγνώμη κι ο άη ο γιώργης μάρτυρας αν τα ’βγαλα εγώ απ’ το μυαλό μου που απ’ την Καλαμίτσα ως το Μπάτη έλυωσα τακούνια να σας ψάχνω και ποιά είναι αυτή η Αρετή που είναι και Κυβέλη, ε; ...εγώ, εγώ και μην το αρνείστε, λίγο μετά από τότε που το γράψατε, μετά που με κοιτάξατε κι άστραψε φως κι άρχισα να χτενίζω τα μαλλιά μου με τις ώρες και να μην πάω στη δουλειά, δική σας νοσοκόμα αποκλειστική μονάχα ήθελα, να κάνω τι εκεί; τις πάπιες μόνο άλλαζα και στη γωνιά μου, εγώ που εσείς κι εγώ μαζί θα κάναμε σπουδαία, κι είναι απέθαντες οι ιδέες φώναζα στον προσωπάρχη που ανέμιζε το κωλοτέτοιο της απόλυσης του κώλου ... κι εγώ δεν είμαι μόνο Αρετή, είμαι Κυβέλη επίσης ούρλιαζα, εσείς το γράψατε στο τελευταίο σας και αχ αχ βρε κύριε Γιώργο μου... τότε την είχα την ανάγκη σας, να βγάλετε φωνή, δόντια να τρίξετε, να με τραβήξετε απ’ αυτούς, χωρίς αιτία και εκείνη τη στιγμή με σκότωναν και πουθενά εσείς, ο άνθρωπός μου, ο γιατρός, ο Καβαλιώτης... ο παρ’ ολίγον δρόμος... σπουδαίος, τι να λέμε τώρα ... τι να τα κάνω εγώ τα μεγαλεία όταν δεν τρέχει ο άνθρωπός σου στην ανάγκη...
...συνέχεια πιστολάκι, τα φουσκώνω και φουλ λακ, να μην πετάει τρίχα, έχει αέρηδες εδώ, φυσάει η Καβάλα, τίποτε δεν κρατιέται, μόνο με λακ γλυτώνεις... μαλλί και λακ, λακ και μαλλί... πώς να σωθώ αλλιώς, πώς να ξεχάσω;

ΒΑΝΤΑ
σουυυυτττττ, σώπα τίποτε δεν κόβω... θα δυναμώσουνε ξανά, μακραίνουν γρήγορα, λίγο τις άκρες θα σου πάρω, το τόσο δα, να δώσω όγκο, ν’ αναπνεύσουνε....

ΑΡΕΤΗ
είσαι καλό κορίτσι Βάντα μου εσύ, πονετικιά, το ξέρεις πούμαι λυπημένη, πούσπασε το μπουκάλι λύπη νοιώθεις, μόνο καλό είσαι εσύ και σ’ όλη την Καβάλα η καλύτερη κομμώτρια , η τοπ η κουαφίρ κι αλλού δεν πάω εγώ για χτένισμα, σε σένα τα μαλλάκια μου, κι όλα στα λέω για τον κύριο Γιώργο μου δεν είναι κομμωτήριο εδώ, της τρίχας το γεφύρι είναι που δεν την χτίζουνε την κακομοίρα, μονάχα σεσουάρ της κάνουνε και σώζεται...
...δεν το περίμενα, ειλικρινά, με απογοητεύσατε και κλαίν τα μέσα μου, τι έφταιξα, τι έκανα, ποιές ενοχλήσεις και μπερδέματα; ... και τα ποιήματα τι κρίμα που δεν έφτασαν... και η διεύθυνση σωστή, Καψάλη ένα, Κολωνάκι, το διπλοτσέκαρα εγώ μην πάνε σ’ άλλον-τι χάθηκαν και δεν γνωρίζετε!!... έκανα φασαρία στα ελτά, τους πήρε και τους σήκωσε που θα μου πουν εμένα παραλήπτης άγνωστος... να ψάξουνε να βρούνε, στην τελική δουλειά τους είναι, από την τσέπη μας πληρώνονται, κηφήνες κύριε Γιώργο μου, στο καθισιό τους, μη και κουνήσεις την καρέκλα τους, λυσσάνε... μα ήταν κάτι ποιηματάκια έκτακτα, ήθελα τόσο να τα δείτε... μετά τη νέα πέραμο μου ήρθαν, γύριζα σπίτι με το λεωφορείο, σα φούντωση, γέμισα λέξεις, γράψε,γράψε, μου ’λεγαν φωνές, να δει ο κύριος Γιώργος να χαρεί, να πει πως είσαι μορφωμένη και ποιήτρια, να σε θαυμάσει Αρετή, να κάνει αααα, ωραία που ’ναι δεσποινίς, ευαίσθητα και λίγο αστεία, σαν εσάς.... για σας τα έγραψα κύριε μου Γιώργο, για να σας κάνω εντύπωση, για θέλγητρο, για να σας γοητέψω, για να γυρίσετε ξανά εδώ και να μη φύγετε, για να με αγαπήσατε παράφορα κι ακαριαία και να με θελήσετε... μη φεύγεις Γιώργο μου, ... θα σκοτωθώ.. με εννοήσατε;...
...σε αγαπάω Βάντα κουαφίρ και μη μ’ αφήσεις, άλλη κομμώτρια δε θέλω, μη σαν τον κύριο Γιώργο μας κι εσύ, το δεύτερο φευγιό δε θα τ’ αντέξω...

ΒΑΝΤΑ
δε θα σ’ αφήσω, ησύχασε... ό,τι μου πεις εδώ θα μείνει, οι βούρτσες και τα ρόλλευ θα το ξέρουν... πες τα να βγούνε ...ακούω εγώ, συνέχεια ακούω... κι ό,τι μπορώ θα κάνω ...να το ξέρεις... μη σε πονέσω μόνο... σιγά σιγά χτενίζω, ήσυχα... αγριεύουνε οι τρίχες, θέλουνε σέβας - θέλουν χεράκι έμπειρο, προσεκτικό κι αυτές...





Το θεατρικό κείμενο «Donna abbandonata ή πολύ με στεναχωρήσατε κύριε Γιώργο μου» της Γλυκερίας Μπασδέκη ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Παπαδόπουλου στις 9 Φεβρουαρίου 2019 στον πολυχώρο Vault Theatre Plus. Στο σκηνοθετικό σημείωμα αναφέρεται: 
«Δυο γυναίκες σε ένα τοπίο ονείρου. Ένα κομμωτήριο στην ελληνική επαρχία, τόπος εξομολόγησης και καταφύγιο νοσταλγίας. Η Καβάλα και μια θάλασσα ανεπίδοτες επιθυμίες και ανεκπλήρωτα όνειρα. Η Αρετή χτενίζεται, μιλάει, αγρυπνεί και θυμάται, στάζοντας από τις ραγισμένες της λέξεις ο μνησιπήμων πόνος. Η Βάντα χτενίζει και ακούει στέλνοντας ανέμους ομορφιάς και συμπόνιας. Και ο Γιώργος Χειμωνάς, ο έρωτας... ο ποιητής... κύριος... και απών. Ηγήτωρ μιας εκκρεμότητας σε ένα παραμύθι μιας γυναικείας ψυχής παραδομένης στην μοναξιά της αγάπης».


Ταυτότητα παράστασης:

Κείμενο: Γλυκερία Μπασδέκη
Σκηνοθεσία: Λεωνίδας Παπαδόπουλος
Ερμηνεύουν: Αρετή: Μαίρη Σταυρακέλλη, Βάντα: Δώρα Θωμοπούλου

Σκηνογραφία - Ενδυματολογία: Άση Δημητρολοπούλου
Σχεδιασμός Φωτισμών: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Μουσική: Λιάνα Τζερεφού
Trailer: Στέφανος Κοσμίδης
Φωτογραφίες παράστασης: Γεωργία Σιέττου, Στέλιος Δανιήλ
Η φωτογράφιση πραγματοποιήθηκε στο Retrosexual Vintage Shop (Αγίας Ειρήνης 3, 105.51)
Μακιγιάζ φωτογράφισης: Κωνσταντίνος Μπαστούνης
Hair stylist φωτογράφισης: Noni Mamageishvili
Επικοινωνία: Μαρκέλλα Καζαμία

Χώρος: Πολυχώρος Vault Theatre Plus
Μελενίκου 26, Γκάζι, Βοτανικός
Πληροφορίες- Κρατήσεις: 2130356472
Πρεμιέρα: Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2019
Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Κάθε Σάββατο στις 21.15 και Κυριακή στις 18.30
Τιμές εισιτηρίων: 13 € (Γενική είσοδος), 10 € (Φοιτητές, Άνεργοι, ΑμΕΑ), 5 € (Ατέλειες)
Προπώληση μέσω viva.gr

Διαβάστε άλλες δημοσιεύσεις της Γλυκερίας Μπασδέκη στη Logotexnia21 εδώ:







Ιορδάνης Παπαδόπουλος, χρυσόμαλλο δέρας


[σε φυλλομετρητή αγγλικού λεξικού η φυγή προηγείται του τομαριού]




Ποιοι είμαστε/ Ροδοδάχτυλη της νύχτας κόρη/ Αυγή φέξε Κατάφερε/ Γρήγορα τη λάμψη σου κατά της αχλής ορέων ορατών και αγορών αόρατων / Άνετα το χέρι σου υπέρ Και με ασφάλεια απίστων και πιστών


Η PAYMYAURUM® ειδικεύεται στην εμπορία λαμπερής αυγής πάνω από 10 χρόνια. Ένα εξαιρετικό τμήμα εξυπηρέτησης πελατών (πιστοποιημένοι εκτιμητές και έμπειροι συνεργάτες μάρκετινγκ) σας εγγυάται την πλέον συμφέρουσα, εύκολη και αξιόπιστη εξαργύρωση λαμπερών αυγών. Άμεσα και μετρητά.


Πώς Λειτουργεί Με τ απαστράπτον πέπλο σου/ Σκόρπα το σκοτάδι Με 100% εγγύηση/ Με πίστη και με έρμα ικανοποίησης/ Με του ωκεανού το ρεύμα/ Φέρε νέα πνοή και στάση/ Συμπλήρωσε την ηλεκτρονική φόρμα Τον νέο λόγο/ Άρον (άρον)


Ζήτησε το πακέτο PAYMYAURUM® και τοποθέτησε μέσα τη λαμπερή αυγή σου.
Στείλ’ την στην PΑΥMYAURUM® δωρεάν και χωρίς ρίσκο.
Κάθε αποστολή λαμπερής αυγής είναι ασφαλισμένη έως 3000€.
Παράλαβε τα χρήματά σου σε 24 ώρες!


Πώς γίνεται η εκτίμηση/ Από τον απαλό, χρυσό σου θρόνο σήκω/ Από το ιδιόκτητο χυτήριο Κατοίκησε τους ουρανούς ανέξοδη/ Κράτα Χωρίς μεσάζοντες την πύλη της Ανατολής/ Ορθάνοιχτη Με δωρεάν επίδειξη κι ανέσπερη


Δες πώς τώρα. Αρχικά με τη χρήση ειδικών χημικών οξέων πιστοποιείται η καθαρότητα της λαμπερής αυγής σας. Μετά ζυγίζεται σε ζυγαριά ακριβείας και καταχωρείται στο σύστημα. Τέλος, βάσει της τρέχουσας χρηματιστηριακής τιμής λαμπερής αυγής, υπολογίζεται η τελική προσφορά.


Το μυστικό της λαμπερής αυγής από στόμα σε στόμα/ Λιώνει/ Όπως γαλακτερό το χιόνι/ Online απλώνεται και στρώνει/ Της λαμπερής Θεάς το σώμα/ Χαρίζεται/ Υπέρ πάντων μετα-/ Λαμβάνεται Αργία και κατάλυση φωτός/ Τέλος φόρμας και πλέον ου


Η λαμπερή αυγή δεν σκουριάζει και δεν προσβάλλεται από ισχυρά οξέα, με εξαίρεση το βασιλικό ύδωρ. Στην κατασκευή κοσμημάτων συναντάμε προσμίξεις λαμπερής αυγής. Σε καθαρή κατάσταση είναι άγευστη κι ενίοτε προστίθεται σε τρόφιμα, όπως στο διάσημο παγωτό "Frozen Haute Chocolate", που σερβίρεται σε εστιατόριο της Νέας Υόρκης έναντι $5000 το κιλό.


Εκπαίδευσε τον εαυτό σου Πλάνεψε/ Ευπλόκαμη Αυγή Μάθε τι κατέχεις/ Επέστρεψε/ Μάθε πού στέλνεις/ Κανείς δεν πληρώνει περισσότερο φως/ Στα μάτια έξοχης ρώμης,/ Καλλονής Αποδοχής/ Κυνηγών Προϋποθέσεων και θηραμάτων Όρων


Σύμφωνα με την Απογευματινή Φιξ λαμπερής αυγής στο Λονδίνο, η τιμή της έχει υπερτριπλασιαστεί από το 2001. Τώρα είναι η καλύτερη στιγμή να πουλήσετε την ανεπιθύμητη λαμπερή αυγή σας. Γνωρίστε όμως πρώτα την πραγματική αξία της. Μην την ξεπουλάτε στο πρώην τσαγκάρικο ή το καθαριστήριο της γειτονιάς σας που αγοράζει λαμπερή αυγή δήθεν στις καλύτερες τιμές της αγοράς.


Άνοδος της λαμπερής αυγής Ψηλά/ Οδήγησε λευκόπτερη το Νέο πύρινο/ Υψηλό ιστορικό σου άρμα/ Μαστίγωσε τον Λάμπο/ Μη διστάζεις Όρμα/ Μπροστά και δώσε πίσω στους αιθέρες/ Την χαμένη, την πέμπτη,/ Μελλοντικής εκπλήρωσης, ουσία


Γιατί η τιμή της λαμπερής αυγής καλπάζει;
  1. Οικονομική κρίση - Όταν το δολάριο πέφτει, η τιμή της λαμπερής αυγής ανεβαίνει.
  2. Η λαμπερή αυγή και το πετρέλαιο είναι συνδεδεμένα. Οι πετρελαιοπαραγωγοί, με σημαντικά κέρδη τα τελευταία χρόνια και για να διασφαλίσουν τα χαρτοφυλάκιά τους, αγοράζουν λαμπερή αυγή. Κατά συνέπεια, αύξηση της ζήτησης λαμπερής αυγής σε συνδυασμό με τη μείωση της παραγωγής της παγκοσμίως οδηγεί σε αύξηση της τιμής της.


Τι λένε οι πελάτες μας Κλάψε/ Κροκόπεπλη Αναλύσου Share επί γης,/ Δικαίους και αδίκους Like/ Νέα - Θεά - Μητέρα - Υπηρεσία/ Όλων των νάνων και γιγάντων/ Άστρων, λευκών και κόκκινων και κίτρινων και μαύρων/ Των μικρομέγαλων σκυλιών/ Της χαράς, του κυνηγιού Tell your friends και της καρδιάς


Σ’ ευχαριστώ πολύ για όλα, PAYMYAURUM®. Πούλησα λαμπερή αυγή που δεν χρειαζόμουν και βρήκα άμεσα μετρητά για να καλύψω σημαντικές ανάγκες μου.
[Μαίρη Π., 21-03-2014, 15:26, Αθήνα]


Από μια διαφήμισή σας για αγορά λαμπερής αυγής βρήκα αμέσως λύση στα προβλήματά μου. Είμαι ένας ακόμη ικανοποιημένος πελάτης της PAYMYAURUM®. 
[Παύλος Β., 11-04-2014, 01:51, Αθήνα]


Κέρδισε επιταγή ίση με το 10% της αξίας της συναλλασσόμενης λαμπερής αυγής των φίλων σου που θα μας προτείνεις.

Αντάλλαξε τώρα την παλιά, φθαρμένη και ανεπιθύμητη λαμπερή αυγή σου με μια ολοκαίνουρια της αρεσκείας σου.

Αν για οποιοδήποτε λόγο δεν μείνεις ικανοποιημένος με τη συναλλαγή, η PAYMYAURUM® σού επιστρέφει τη λαμπερή αυγή ακέραια και χωρίς καμία χρέωση.






Το παραπάνω ποίημα του Ιορδάνη Παπαδόπουλου γράφτηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «The Constellation of Debt», μία ποιητική συνομιλία επί του χρέους μεταξύ 20 ποιητών και ποιητριών από την Ελλάδα και τη Γερμανία, που εναλλάσσονταν σε ρόλους οφειλέτη και πιστωτή. Την ποιητική συνομιλία διευκόλυνε η Μαρίνα Αγαθαγγελίδου, μεταφράζοντας τα ποιήματα κατά περίπτωση από τα Ελληνικά στα Γερμανικά ή από τα Γερμανικά στα Ελληνικά. Το πρόγραμμα «The Constellation of Debt» διηύθυνε η ερευνήτρια και ποιήτρια Ναταλία Καραγιάννη (Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών του πανεπιστημίου Γ. Β. Γκαίτε στη Φρανκφούρτη) στο πλαίσιο του ερευνητικού προγράμματος «The Debt: Historicizing Europe's Relations with the 'South'». Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το ποίημα μεταφρασμένο στα Γερμανικά.

Ο Ιορδάνης Παπαδόπουλος γεννήθηκε το 1976 στη Θεσσαλονίκη και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός (μεταπτυχιακό δίπλωμα στην Προστασία περιβάλλοντος) και εργάζεται στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το 2009 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή Το βουνό κι ο ποιητής δεν πήραν είδηση (Εκδόσεις Ροές). Το 2015 ακολούθησε το Μπρα ντε φερ. Ένας χειρισμός πρόγνωσης (Τυπωθήτω). Δουλειά του έχει παρουσιαστεί στη Μ. Βρετανία, τη Γερμανία και τη Βουλγαρία (Μ58, Boscombe revolution, Soundout festival, Literaturen vestnik), σε ελληνικές ανθολογίες, έντυπα και ψηφιακά περιοδικά. Είναι μέλος της ομάδας KangarooCourt, που δραστηριοποιείται στο χώρο των παραστατικών τεχνών.
Διαβάστε εδώ αποσπάσματα από το Μπρα ντε φερ. Ένας χειρισμός πρόγνωσης.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails