Ό,τι της είπαν
Έκανε ό,τι της είπαν. Πήρε προφυλάξεις, όχι όμως υπερβολικές. Κοίταξε πίσω, αλλά και μπροστά. Για τις σημαντικές αποφάσεις, κοίταξε μέσα. Πήρε τα απαραίτητα, ό,τι χρειαζόταν και κάτι παραπάνω, γιατί την είχαν μάθει να είναι συνετή. Έκανε προβλέψεις με γνώμονα τη λογική και λίγες φορές αφέθηκε στη γοητεία των σημαδιών. Είπε ναι, αλλά και όχι, σύμφωνα με το ένστικτό της. Τήρησε με άλλα λόγια όλες τις εντολές. Κυρίως να μην ψεύδεται. Όποτε μπορούσε, βοηθούσε τους άλλους, αν και με διακριτικότητα, γιατί η συστολή τής έκοβε το δρόμο κι από ευγένεια συχνά δεν ήθελε να παρεμβαίνει. Τέλος, δεν σκότωσε κυριολεκτικά ούτε μυρμήγκι, καμιά μύγα μονάχα πού και πού και ίσως κάνα κουνούπι. Δεν άφησε απλήρωτους λογαριασμούς. Η βρύση της δεν έτρεξε στο σπίτι της ποτέ και το κρεβάτι της δεν έμεινε άστρωτο καμία μέρα. Δεν πέρασε με κόκκινο, δεν υπερέβη το όριο ταχύτητας. Ποτέ δεν πήρε άλλου τη σειρά. Μόνο στεκόταν στην ουρά. Θα έλεγε κανείς ότι περίμενε υπομονετικά. Πως καρτερούσε. Τι καρτερούσε; Κάτι που εκείνη ξέρει, αλλά της είπαν, λόγω καλής ανατροφής, να μην το πει.
Έκανε ό,τι της είπαν. Πήρε προφυλάξεις, όχι όμως υπερβολικές. Κοίταξε πίσω, αλλά και μπροστά. Για τις σημαντικές αποφάσεις, κοίταξε μέσα. Πήρε τα απαραίτητα, ό,τι χρειαζόταν και κάτι παραπάνω, γιατί την είχαν μάθει να είναι συνετή. Έκανε προβλέψεις με γνώμονα τη λογική και λίγες φορές αφέθηκε στη γοητεία των σημαδιών. Είπε ναι, αλλά και όχι, σύμφωνα με το ένστικτό της. Τήρησε με άλλα λόγια όλες τις εντολές. Κυρίως να μην ψεύδεται. Όποτε μπορούσε, βοηθούσε τους άλλους, αν και με διακριτικότητα, γιατί η συστολή τής έκοβε το δρόμο κι από ευγένεια συχνά δεν ήθελε να παρεμβαίνει. Τέλος, δεν σκότωσε κυριολεκτικά ούτε μυρμήγκι, καμιά μύγα μονάχα πού και πού και ίσως κάνα κουνούπι. Δεν άφησε απλήρωτους λογαριασμούς. Η βρύση της δεν έτρεξε στο σπίτι της ποτέ και το κρεβάτι της δεν έμεινε άστρωτο καμία μέρα. Δεν πέρασε με κόκκινο, δεν υπερέβη το όριο ταχύτητας. Ποτέ δεν πήρε άλλου τη σειρά. Μόνο στεκόταν στην ουρά. Θα έλεγε κανείς ότι περίμενε υπομονετικά. Πως καρτερούσε. Τι καρτερούσε; Κάτι που εκείνη ξέρει, αλλά της είπαν, λόγω καλής ανατροφής, να μην το πει.
Το παραπάνω μικρό πεζό είναι από το βιβλίο της Νάνσυ Αγγελή Προσμονή ή τα βουνά (Περικείμενο Βιβλία, 2023). Στο οπισθόφυλλο της έκδοσης σημειώνεται: Η γραφή της Νάνσυ Αγγελή δεν βασίζεται αποκλειστικά στην έξω κι έσω όραση που κατακλύζεται από παραστάσεις, απεναντίας εξαρτάται από την αλλόκοτη ικανότητα μεταμόρφωσης κι ανύψωσης του καθημερινού βίου σε άλλο σχήμα ζωής. Eτσι τα σύντομα αυτά κείμενα μοιάζουν με disjecta membra μερικών ιστοριών που δεν ολοκληρώθηκαν κι ούτε μπορούσαν να ολοκληρωθούν. Φαίνεται προς το χρέος τους απέναντι στην ανεξάντλητη πραγματικότητα παραμένει ανεπίδοτο, κι αυτός, παραδόξως, είναι ο σημαντικότερος λόγος που καθιστά την ανάγνωση τους απολαυστική.
Διαβάστε την κριτική του Γιάννη Δρούγου για το βιβλίο της Νάνσυ Αγγελή εδώ.
Η Νάνσυ Αγγελή γεννήθηκε στην Εύβοια το 1982. Σπούδασε μετάφραση και δημοσιογραφία. Από το 2008 ζει στην Ισπανία. Διηγήματα και μεταφράσεις της έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα έντυπα και περιοδικά του διαδικτύου. Έχει γράψει τις συλλογές διηγημάτων Μια μέρα απόλυτης ησυχίας (Παράξενες ημέρες, 2015) και Η νοητή ευθεία που ενώνει ένα σώμα μ’ ένα άλλο, (Σμίλη, 2008). Από τις εκδόσεις Περικείμενο βιβλία κυκλοφόρησε το 2024 σε δική της μετάφραση το βιβλίο του Fernando Iwasaki Επικήδεια προίκα, ένα απόσπασμα του οποίου μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
