Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΟΥΣΙΚΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΟΥΣΙΚΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Ναπολέων Λαπαθιώτης, Κλείσε τα παράθυρα
Κλείσε τα παράθυρα μη βλέπουν οι γειτόνοι,
και την πόρτα σφάλισε και σβήσε το κερί,
η αγκαλιά μου επύρωσε, σαν το κερί, και λιώνει,
για σφιχταγκαλιάσματα κι όλο καρτερεί.
Κλείσε, μη μας βλέπουν λοξά οι ματιές του κόσμου,
δωσ’ μου το χειλάκι σου, που είν’ απαλό, νωπό,
Έχω κάτι ολόγλυκο, για σένα, απόψε, φως μου,
έχω κάτι ολόγλυκο, σα μέλι, να σου πω.
Έλα πέσε πάνω μου και μην κοιτάς με τρόμο.
Το κερί μας έσβησε, δε μας θωρεί κανείς,
Ξέχασε πως βρίσκονται κι άλλες ψυχές στο δρόμο,
κι έλα να κυλήσουμε σε πέλαγα ηδονής.
Έλα, ως τα μεσάνυχτα θα σε φιλώ στο στόμα,
έλα, κι είναι οι πόθοι μου τρελοί, τόσο τρελοί,
που το γλυκοχάραμα θα μας προλάβει ακόμα
στο πρώτο μας αγκάλιασμα, στο πρώτο μας φιλί.
Κι όταν σε ρωτήσουνε, τη χαραυγή, οι γειτόνοι,
για ποιο λόγο σφάλησες, αχ!, πες τους, να χαρείς,
πες τους, πως, στην κάμαρα, φοβάσαι άμα νυχτώνει,
κι έπεσες και πλάγιασες νωρίς, τ' ακούς; νωρίς.
Δείτε στη βιβλιοnet ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα για τον Ναπολέοντα Λαπαθιώτη (1888-1944) και δείτε ποια βιβλία του κυκλοφορούν.
Η Logotexnia21 ευχαριστεί τον No14me για την παραχώρηση της φωτογραφίας της ανάρτησης.
Παύλος Παυλίδης, Ένα αλλιώτικο παιδάκι
Όσους κλωτσάνε με μανία μπρος στα μάτια μας
τον πληγωμένο κι αβοήθητο εαυτό τους
τους περιμένει ένα φίδι μες στον ύπνο τους
έχει τρυπώσει ήδη μέσα στ’ όνειρό τους.
Αφού χορτάσαν βία κι αίμα στις οθόνες τους
αφού ταΐσαν με σκουπίδια τα παιδιά τους
βάφουν με αίματα τα χέρια ως τους αγκώνες τους
κι ύστερα πλένουνε τα πεζοδρόμια τους.
Μείνε κοντά μου απόψε εδώ, μείνε κοντά μου
μείνε κοντά μου απόψε εδώ, μείνε κοντά μου
χλωμή βασίλισσα, σήκω και χόρεψε
απόψε λέω ν’ ανατινάξω την καρδιά μου.
Όσους κοιτάζουν παγωμένα και αδιάφορα
ένα παιδί που απλά δεν ήταν το δικό τους
τους περιμένει ένα φίδι στο σαλόνι τους
έχει στοιχειώσει ξαφνικά το σπιτικό τους.
Αφού χορτάσαν βία κι αίμα στις οθόνες τους
αφού ταΐσαν με σκουπίδια τα παιδιά τους
ανασηκώσαν πάλι αδιάφορα τους ώμους τους
και επιστρέψαν ένας ένας στη δουλειά τους.
Μείνε κοντά μου απόψε εδώ, μείνε κοντά μου
φυσάει μέσα μου ένα όμορφο αεράκι
χλωμή βασίλισσα, σήκω και χόρεψε
τρομάζουνε γιατί είσαι αλλιώτικο παιδάκι.
Είναι οι ίδιοι που χλευάζουν μπρος στα μάτια μας
κάποιον που είναι έτοιμος να πέσει στο κενό τους
γαβγίζουν «πέσε» και όπως τρέχουνε τα σάλια τους
στέκονται ακίνητοι μπροστά στο κινητό τους.
Αφού χορτάσαν βία κι αίμα στις οθόνες τους
αφού ταΐσαν με σκουπίδια τα παιδιά τους
στη λερωμένη τους φωλιά ανακραυγάζοντας
διαρρηγνύουν με οργή τα ιμάτιά τους.
Μείνε κοντά μου απόψε εδώ, μείνε κοντά μου
δεν είμαι άγγελος και ίσως μου αξίζει
που μες στην έρημο των πόλεων η ψυχή μου
κάτω απ’ τον ήλιο διψασμένη τριγυρίζει.
Μα ίσως η δίψα μου μια μέρα να μαζέψει
τα μαύρα σύννεφα του κόσμου και πριν φύγω
ν’ αστράψει μέσα στην ψυχή μου και να βρέξει
και να ξεπλύνει αυτή τη θλίψη έστω για λίγο.
Μείνε κοντά μου απόψε εδώ, μείνε κοντά μου
δεν ξέρω αν θ’ αντέξω αυτή τη νύχτα μόνος
αν τα αλλιώτικα παιδιά είναι παιδιά μου
αν είμαι θύμα ή αν είμαι δολοφόνος.
Έχουνε φράξει από χρόνια τον ορίζοντα
με σύρματα κι αγκάθια οι νομοθέτες
κι όλο μας φέρνουν με φορεία στα επείγοντα
με πρόσωπα σκισμένα τους δραπέτες
κι όπως κοιτάμε προς το μέρος που κοιτάζανε
τα πρόσωπα μας όλο μοιάζει να κοιτάμε
που μας κοιτούν με απορία τόσο επίμονα
που δεν αντέχουμε και τους χαμογελάμε
μα αν γελάσουνε κι αυτοί τότε αλίμονο
είχαμε πάντα τόσα πράγματα να πούμε
για όλα αυτά που εμείς ποτέ μας δεν τολμήσαμε
για όσα, τι κρίμα, ούτε τώρα εδώ τολμούμε.
Παύλος Παυλίδης & B-movies - «Ένα αλλιώτικο παιδάκι»
Στίχοι - Μουσική: Παύλος Παυλίδης
Σενάριο - Σκηνοθεσία: Μαρίνα Δανέζη
Οι B-Movies είναι οι:
Αποστόλης Δεληγιάννης (μπάσο)
Ορέστης Μπενέκας (πλήκτρα, loops, vocals)
Δημήτρης Οικονόμου (τύμπανα)
Αλέκος Βουλγαράκης (ηλεκτρική κιθάρα)
Μίξη - Παραγωγή τραγουδιού: Χρήστος Λαϊνάς
Μαρία Γιαγιάννου, Κλάρα Σούμαν - Τα χαρισματικά πρόσωπα μιας υπερμαριονέτας
[…]
Γυναίκα η δημιουργός
ΚΛΑΡΑ: Έχω πολλά χέρια. Ναι. Τα βλέπετε για δύο, αλλά... έχω πολλά χέρια. Θα σας το αποδείξω.
Με το ένα παίζω το Καλοσυγκερασμένο Κλειδοκύμβαλο για αριστερό και με το άλλο χαϊδεύω την φουσκωμένη μου κοιλιά. Με το τρίτο ανακατεύω τη μοσχαρόσουπα και με το τέταρτο γυρίζω την 100η σελίδα της Παναγίας των Παρισίων. Με το πέμπτο κολλάω τα γραμματόσημα στις προσκλήσεις της 30ης συναυλίας μου και με το έκτο πουδράρω τη μύτη μου. Βλέπετε; Έχω τόσα πολλά χέρια. Με το έβδομο υπογράφω συμβόλαιο αγοράς σπιτιού και με το όγδοο το σκίζω. Με το ένατο αγγίζω ευλαβικά τις νότες στο κοντσέρτο για βιολοντσέλο έργο 129 του Ρόμπερτ και με το δέκατο μετρώ τον πυρετό στο φλεγόμενο μέτωπό του. Με το ενδέκατο κρατάω το μωρό και με το δωδέκατο χαϊδεύω τη φουσκωμένη μου κοιλίτσα. Με το δέκατο τρίτο χαϊδεύω την κοιλιά μου που ξαναφουσκώνει. Με το δέκατο τέταρτο τρίβω τη μέση μου που πονάει καθώς η κοιλιά μου –ω τι θαύμα– ξαναφουσκώνει. Με το δέκατο πέμπτο χαϊδεύω τα ισχία μου που ανοίγουν για να υποδεχτούν το πέμπτο μου μωρό και με το δέκατο έβδομο κλείνω για πάντα τα μάτια του μικρού μου γιου. Με το δέκατο όγδοο στρώνω την κούνια του νέου μωρού που περιμένω. Με το δέκατο ένατο τι κάνω; Ό,τι κάνω και με το εικοστό. Χαϊδεύω την κοιλιά μου που φουσκώνει και ξαναφουσκώνει σαν το πανί του καραβιού στον άνεμο της αγάπης του. Της πολύ γόνιμης αγάπης του. Με το εικοστό πρώτο μου χέρι όμως – α, αυτό το χέρι είναι ίσως και το αγαπημένο μου – διατρέχω τον Άτλαντα. Το ξαμολάω σαν ζωάκι που ψάχνει για τροφή πάνω στο χάρτη και βάζω σημαιάκια στις πόλεις της Γερμανίας και της Αγγλίας και της Γαλλίας και της Ολλανδίας. Εκεί όπου τα εικοσιένα χέρια μου δίνουν περιοδείες και κάνουν τον κόσμο να παραληρεί.
Να κλείσω τις ημερομηνίες και τον χώρο των συναυλιών – τικ
Να κανονίσω το νοίκι των αιθουσών – τικ
Να συμφωνήσω για το τύπωμα των εισιτηρίων – τικ
Να αναλάβω και την πώλησή τους – τικ
Να φροντίσω την αποστολή των προσκλήσεων – τικ
Να συνεννοηθώ για το τύπωμα των προγραμμάτων – τικ
Να διαρθρώσω το πρόγραμμα, ανάλογα με τα γνωστά γούστα του κοινού - τικ
Να συμπεριλάβω ό,τι θα ήθελαν να ακούσουν και οι ειδικοί - τικ
Να μην ξεχάσω να βρω κουρδιστές – έναν επίσημο και έναν εφεδρικό - τικ
Οπωσδήποτε να επικοινωνήσω με τον φορτοεκφορτωτή του πιάνου – τικ
Να σημειώσω τις επισκέψεις που πρέπει να κάνω αυτό το διάστημα – τικ
Κάθε απόγευμα να είμαι έτοιμη να δεχτώ επισκέπτες – τικ
Να φτιάξω πτι-φουρ για να υπάρχουν - τικ
Να αγνοήσω τα γράμματα του πατέρα. Θέλει να αποτύχω, για να με τιμωρήσει:
α) που τα καταφέρνω και χωρίς αυτόν – τικ και
β) που αποφάσισα να παντρευτώ τον Ρόμπερτ – τικ
Τέλος, να απαντήσω στον Ρόμπερτ με μαεστρία. Να τον καθησυχάσω και να του γράψω πως δεν τα πάω και τόσο καλά, για να πάρει δύναμη. Δεν είναι ωραίο να ζηλεύει ο αγαπημένος σου, πρέπει να τον προστατεύεις από περιττές πίκρες – τικ
Καταλαβαίνω ότι όλοι μας έχουμε πολλά πράγματα να κάνουμε. Αλλά εγώ το παραξήλωσα. Είμαι ο άνθρωπος πολυεργαλείο. Δεν υπάρχει κάτι που να μην το διεκπεραιώνω με μαεστρία. Με άλλα λόγια, είμαι η γυναίκα-δημιουργός. Σας έχουν πει πως δεν υπάρχω γι’ αυτό δεν με αναγνωρίζετε. Σας έχουν πει ότι το είδος αυτό είναι φανταστικό, σαν τον μονόκερο. Ιδού λοιπόν ένας μονόκερος.
Να μην ξεχάσω να βρω πεταλωτή. Τικ.
[…]
Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το τρίτο θεατρικό έργο της Μαρίας Γιαγιάννου Κλάρα Σούμαν - Τα χαρισματικά πρόσωπα μιας υπερμαριονέτας, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελάνι και θα παίζεται στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων, κάθε Δευτέρα και Τρίτη έως τις 27 Μαρτίου 2018. Διαβάστε στη βιβλιοnet ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα της Μαρίας Γιαγιάννου και δείτε ποια άλλα βιβλία της κυκλοφορούν.
Συντελεστές της παράστασης
Συγγραφέας: Μαρία Γιαγιάννου
Σύλληψη | Σκηνοθεσία | Δραματουργία: Μιλτιάδης Φιορέντζης
Συνεργάτης Δραματουργίας | Διαμόρφωση πρόβας: Μαρία Όλγα Αθηναίου
Σκηνογραφία | Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα
Γλυπτική: Περικλής Πραβήτας
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Ηχητικός σχεδιασμός: Νίκος Παλαμάρης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αριάννα Χατζηγαλανού
Υπεύθυνος επικοινωνίας: Άρης Ασπρούλης
Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου
Promo teaser: Χρυσάνθη Μπαδέκα
Ερμηνεύουν:
Πιανίστρια: Βικτωρία Κιαζίμη
Βαρύτονος: Νικόλας Καραγκιαούρης
Ηθοποιοί: Μαρία Όλγα Αθηναίου, Μιλτιάδης Φιορέντζης
Κ. Καρθαίος / Διάφανα Κρίνα, Βάλτε να πιούμε
Τα όνειρα που βυζάξαμε με της καρδιάς μας το αίμα,
πέταξαν και χαθήκανε μες στης ζωής το ρέμα.
Μα τάχα εμείς παντοτινά τ’ άφταστα θα ζητούμε;
-Βάλτε να πιούμε!
Τα περασμένα σβήσανε, το τώρα δε θα μείνει·
τροφή των χοίρων έγιναν κι οι πιο λευκοί μας κρίνοι.
Μα τάχα πρέπει τους νεκρούς αιώνια να θρηνούμε;
-Βάλτε να πιούμε!
Αδέλφια! κάτω η βάρκα μας στο μόλο μάς προσμένει.
Ελάτε οι ταξιδιάρηδες να πιούμε συναγμένοι
στο περιγιάλι το φαιδρό, κι ας γλεντοτραγουδούμε.
-Βάλτε να πιούμε!
Τάχατε κι όποιος δε μεθά, κι όποιος δεν τραγουδήσει,
κι όποιος στ’ αγκάθια περπατά, μια μέρα δεν θ’ αφήσει
τ’ αγαπημένο μας νησί που έτσι γερά πατούμε;
-Βάλτε να πιούμε!
Πες μας, πού πάει ο άνθρωπος τον κόσμο σαν αφήνει;
Πες μου, πού πάει ο άνεμος, πού πάει η φωτιά σαν σβήνει!
Σκιές ονείρων είμαστε, σύννεφα που περνούμε.
-Βάλτε να πιούμε!
Στο ξέχειλο ποτήρι μας είναι όλα εκεί γραμμένα·
καπνοί είναι τα μελλούμενα, κι αφρός τα περασμένα·
καπνός κι αφρός το γέλιο μας κι εμείς που τραγουδούμε.
-Βάλτε να πιούμε!
Άκουσε! δε βιαζόμαστε να φύγουμε, βαρκάρη!
Μα σαν είν’ ώρα γνέψε μας· δε σου ζητούμε χάρη!
Μα όσο να φύγεις πρόσμενε, κι αν θέλεις, σε κερνούμε.
-Βάλτε να πιούμε!
Ο Κλέανδρος Λάκων (1878-1955) υπέγραφε τα ποιήματα και τις μεταφράσεις του ως «Κ. Καρθαίος» (για το «Κ.» βλ. εδώ). Αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων στα 22 του με τον βαθμό του αξιωματικού του Πεζικού. Μετά τις σπουδές του στη Γερμανία και την Αυστρία, εργάστηκε ως καθηγητής ανώτερων μαθηματικών και πυροβολικής στο Σχολείο Υπαξιωματικών μέχρι το 1912. Πήρε μέρος στους βαλκανικούς πολέμους, εξορίστηκε ως αντιβενιζελικός το 1917, επανέκτησε τη θέση του το 1920 και αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του συνταγματάρχη μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1917 με τις μεταφράσεις Όσκαρ Ουάιλδ, Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκραίη (Εκδόσεις Γανιάρης) και Όσκαρ Ουάιλδ, Η μπαλάντα της φυλακής του Ρέντιγγ (Εκδόσεις Τύπος). Εξέδωσε τις ποιητικές συλλογές Τα τραγούδια του νησιού μου και οι Κηφισιώτικες μελωδίες (Γανιάρης, 1921), Sotto voce (Πυρσός, 1940) και Ο κήπος του Μελχισεδέκ (έκδοση του περιοδικού «Πνευματική Ζωή», 1955). Διαβάστε στη βιβλιοnet ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα για τον Κ. Καρθαίο και δείτε ποιες μεταφράσεις του κυκλοφορούν στα Ελληνικά.
Η αντιγραφή του παραπάνω ποιήματος του Κ. Καρθαίου, που μελοποίησαν τα Διάφανα Κρίνα και συμπεριέλαβαν στον δίσκο τους Κάτι σαράβαλες καρδιές (Wipe Out Records, 1998), έγινε από το βιβλίο ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ, Ο ΓΥΡΟΣ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ ΣΕ ΟΓΔΟΝΤΑ ΚΟΣΜΟΥΣ (Εκδόσεις Ίνδικτος, 2005).
Franz Kafka / György Kurtág, Kafka-Fragmente για σοπράνο και βιολί, op. 24
Kafka Fragments | Μουσική στη Στέγη from SGT | OCC on Vimeo.
Α΄ μέρος
1. Οι καλοί προχωρούν με το ίδιο βήμα...
Οι καλοί προχωρούν με το ίδιο βήμα. Αγνοώντας τους, χορεύουν γύρω τους οι υπόλοιποι τους χορούς του χρόνου.
[...]
3. Κρυψώνες
Αμέτρητες οι κρυψώνες, μία η σωτηρία, όμως οι πιθανότητες για σωτηρία είναι και πάλι όσες και οι κρυψώνες.
[...]
10. Σκηνή στον σιδηροδρομικό σταθμό
Οι θεατές παγώνουν, όταν περνά μπρος τους το τρένο.
[...]
16. Καμία επιστροφή
Από ένα σημείο και μετά δεν υπάρχει πια καμία επιστροφή. Σε αυτό το σημείο απαιτείται να φτάσει κανείς.
17. Περηφάνια
(15 Νοεμβρίου 1910, στις δέκα)
Δεν θα επιτρέψω στον εαυτό μου να κουραστεί. Θα βυθιστώ στη νουβέλα μου, κι ας φάω τα μούτρα μου.
[...]
Β΄ μέρος
Η αληθινή πορεία
(φόρος τιμής-μήνυμα στον Πιερ Μπουλέζ)
Η αληθινή πορεία ορίζεται από ένα σχοινί, που δεν είναι τεντωμένο ψηλά, αλλά μόλις λίγο πιο πάνω από το έδαφος. Μοιάζει να βρίσκεται εκεί για να γκρεμιστείς και όχι για να το περπατήσεις.
[...]
Γ΄ μέρος
[...]
3. Το οχυρό μου
Το κελί μου, το οχυρό μου.
4. Είμαι βρόμικος, Μιλένα...
Είμαι βρόμικος, Μιλένα, εντελώς βρόμικος, γι' αυτό κάνω τέτοιο χαμό με την καθαριότητα. Κανείς δεν τραγουδά πιο καθαρά, από αυτούς που βρίσκονται βαθιά στην κόλαση: κι αυτό που θεωρούμε τραγούδι των αγγέλων, είναι το δικό τους τραγούδι.
[...]
6. Ο κλειστός κύκλος
Ο κλειστός κύκλος είναι αγνός.
[...]
12. Σκηνή στο τραμ, 1910
(«Ζήτησα στο όνειρό μου από τη χορεύτρια Εντουάρντοβα αν θα ήθελε να χορέψει ακόμα μια φορά την τσάρντας...»)
Η χορεύτρια Εντουάρντοβα, φίλη της μουσικής, μετακινείται, ακόμα και στο τραμ, πάντα συνοδευόμενη από δύο βιολιστές, που τους ζητά συχνά να παίξουν. Δεν απαγορεύεται άλλωστε η εκτέλεση μουσικής στο τραμ, αρκεί να είναι καλή, να μην ενοχλεί τους συνεπιβάτες και να μην κοστίζει, να μη ζητηθούν δηλαδή χρήματα μετά. Φυσικά και στην αρχή δημιουργεί μια κάποια έκπληξη και για λίγη ώρα αυτό φαντάζει σε όλους κάπως παράταιρο. Όμως, με μέγιστη ταχύτητα, δυνατό αέρα και καθόλου θόρυβο στο δρόμο, ακούγεται όμορφα.
[...]
Δ΄ μέρος
1. Πολύ αργά
(22 Οκτωβρίου 1913)
Πολύ αργά. Η γλύκα της θλίψης και της αγάπης. Το χαμόγελό της στη βαρκάδα. Αυτό ήταν ό,τι ομορφότερο. Και πάντα μόνο μια απαίτηση, ο θάνατος και η επιβίωση, μόνο αυτό είναι αγάπη.
2. Μια μεγάλη ιστορία
Κοιτάζω μια κοπέλα στα μάτια, και ήταν μια πολύ μεγάλη ιστορία αγάπης, με βροντές και φιλιά και αστραπές. Ζω γρήγορα.
[...]
7. Ξανά, ξανά
Ξανά, ξανά, εξοστρακισμένος, εξοστρακισμένος. Βουνά, έρημος, μια τεράστια έκταση που πρέπει να διασχιστεί.
[...]
Μετάφραση από τα Γερμανικά: Δημήτρης Δημόπουλος
Η δημοσίευση των παραπάνω αποσπασμάτων από τα γραπτά του Φραντς Κάφκα (1883-1924) γίνεται με αφορμή τις δύο παραστάσεις του μουσικού έργου του György Kurtág (γεν. 1926) Kafka-Fragmente που θα δοθούν στη ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ & ΤΕΧΝΩΝ στις 17 & 18 Απριλίου 2015.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μυρσίνη Μαργαρίτη: σοπράνο
Αντώνης Σουσάμογλου: βιολί
Δημήτρης Δημόπουλος: δραματουργική επιμέλεια, μετάφραση
Φιλ Ιερόπουλος: video art
Κωνσταντίνος Πιλάβιος: video mapping
Σέργιος Κοτσόβουλος: σχεδιασμός σκηνικού
Νίκος Μύρτου: τεχνική υποστήριξη
Αγγελίνα Καρτσάκη: video performer
We are Eternal Optimists: κώδικας διαχείρισης χρόνου
Η Logotexnia21 ευχαριστεί θερμά τον Δημήτρη Δημόπουλο για την αποστολή των παραπάνω αποσπασμάτων.
Διαβάστε στις σελίδες της Logotexnia21 ένα απόσπασμα από ένα γράμμα του Φραντς Κάφκα στον φίλο του Μαξ Μπροντ, από την εποχή που εργαζόταν ως υπάλληλος στο «Ίδρυμα Ασφάλισης Εργατικών Ατυχημάτων για το Βασίλειο της Βοημίας στην Πράγα», το διήγημα «Η κρίση», αφιερωμένο στην αγαπημένη του Φελίτσε Μπάουερ, και αποσπάσματα από το ημερολόγιο του συγγραφέα και από γράμματά του στη Φελίτσε Μπάουερ και τη Μίλενα Γέσενσκα σχετικά με αυτό το διήγημα, ένα ανεπίδοτο γράμμα του συγγραφέα στον φίλο του Μαξ Μπροντ για τον Τόνιο Κραίγκερ του Τόμας Μανν και το κείμενο του Αλέξανδρου Κυπριώτη Η αποστροφή για τη νουβέλα του Φραντς Κάφκα Η μεταμόρφωση.
Διαβάστε στη WIKIPEDIA για τη ζωή και το έργο του Ούγγρου μουσικού συνθέτη György Kurtág. Ακούστε στον παρακάτω σύνδεσμο ολόκληρο το έργο Kafka-Fragmente με τη σοπράνο Juliane Banse και τον András Keller στο βιολί.
Emily Dickinson, Δεν μπορώ να ζήσω μαζί σου
Δεν μπορώ να ζήσω μαζί σου
γιατί αυτό θα ’ταν ζωή
και η ζωή μου είν’ εκεί
ακίνητη στο ράφι.
Ο νεωκόρος κρατάει το κλειδί
φυλάγοντας τη ζωή μας,
την πορσελάνη του,
σαν μια κούπα, ξεχασμένη
από την οικοδέσποινα, σπασμένη
ή πολυκαιρινή.
Μια πιο καινούργια τώρα
άλλη εκείνη προτιμά.
Δεν μπορώ να πεθάνω μαζί σου
γιατί ο ένας πρέπει να περιμένει
του άλλου να κλείσει τα μάτια, -
εσύ δεν θα μπορούσες.
Κι εγώ πώς θα στεκόμουν
βλέποντάς σε λίγο λίγο να παγώνεις,
χωρίς να έχω δικαίωμα να παγώσω κι εγώ,
προνόμιο μόνο του θανάτου;
Ούτε θα μπορούσα ν’ αναστηθώ μαζί σου,
γιατί το πρόσωπό σου
θα υποκαθιστούσε το Χριστό!
Εκείνη τη νέα Χάρη
λαμπερή και ξένη
στο νοσταλγικό μου μάτι,
εκτός αν ήσουνα εσύ
αυτός που άστραψε πλάι μου.
Θα μας δικάζανε – αλλά πώς;
Γιατί υπηρέτησες τους ουρανούς – ξέρεις,
ή τουλάχιστον το ζήτησες·
εγώ δεν θα μπορούσα.
Γιατί θα διαπότιζες το βλέμμα μου
κι εγώ δεν θα είχα μάτια πια
για τη μίζερη τελειότητα
σαν αυτή του Παραδείσου.
Κι αν χανόσουνα, εγώ θα υπήρχα,
μόλο που τ’ όνομά μου
ηχούσε εκκωφαντικά
στην ουράνια δόξα.
Κι αν σωζόσουνα, εγώ θα ήμουν
καταδικασμένη να υπάρχω
εκεί που δεν ήσουν εσύ.
Αυτή μου η ύπαρξη
θα ήταν και η κόλασή μου.
Έτσι πρέπει να μείνουμε χωρισμένοι,
εσύ εκεί, εγώ εδώ,
με μόνο την πόρτα μισάνοιχτη
στους ωκεανούς και την Προσευχή,
αυτήν τη χλωμή στήριξη.
Απελπισία!
(1862)
Μετάφραση από τα Αγγλικά: Αγγελική Σιδηρά
Το ποίημα της Αμερικανίδας ποιήτριας Emily Dickinson (1830-1886) «Δεν μπορώ να ζήσω μαζί σου» σε μετάφραση της ποιήτριας Αγγελικής Σιδηρά συμπεριλαμβάνεται στο εξαντλημένο πλέον βιβλίο Έμιλυ Ντίκινσον, Ποιήματα (εκδόσεις Ερμείας 1996). Διαβάστε στη βιβλιοnet ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα για την Έμιλυ Ντίκινσον και δείτε ποια βιβλία της κυκλοφορούν στα Ελληνικά.
Αφορμή για αυτή τη δημοσίευση ήταν η μελοποίηση 3 στροφών του συγκεκριμένου ποιήματος από τον Σταύρο Δάλκο, ο οποίος συμπεριέλαβε το τραγούδι στον πρώτο του δίσκο, με τον γενικό τίτλο «Σαν όλα αυτά που φύγανε».
Η πρώτη γνωριμία με τον δίσκο του Σταύρου Δάλκου έγινε εδώ.
Arthur Rimbaud / Γιώργος Χριστιανάκης, Μια εποχή στην κόλαση
ΑΛΧΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ
Σειρά μου. Θα ιστορήσω μια τρέλα μου.
Χρόνια κόμπαζα πως δεν υπήρχε εικόνα που να μην τη γνωρίζω και χλεύαζα τις διασημότητες της σύγχρονης ζωγραφικής και ποίησης.
Μου άρεσαν οι αφελείς ζωγραφιές, τα υπέρθυρα, τα σκηνικά, οι μπερντέδες των σαλτιμπάγκων, οι επιγραφές, οι λαϊκές εικονογραφήσεις· η παλιοκαιρίσια λογοτεχνία, λατινικά της εκκλησίας, ανορθόγραφες ερωτικές φυλλάδες, ρομάντζα των προπαππούδων μας· τα παραμύθια με νεράιδες, τα παιδικά βιβλιαράκια, οι παλιές όπερες, τα σαχλά ρεφρέν, οι απλοϊκοί σκοποί.
Ονειρευόμουν σταυροφορίες, ταξίδια εξερευνητών που χάνονται τα ίχνη τους, δημοκρατίες στο πουθενά, θρησκευτικούς πολέμους που δεν ξέσπασαν, επαναστάσεις ηθών, μετακινήσεις φυλών και ηπείρων: σ’ όλα τα μάγια πίστευα.
Επινόησα το χρώμα των φωνηέντων! – Α μαύρο, Ε λευκό, Ι κόκκινο, Ο γαλάζιο, ΟΥ πράσινο. – Καθόρισα τη μορφή και την κίνηση κάθε συμφώνου και καυχήθηκα πως με ένστικτους ρυθμούς ανακάλυψα έναν ποιητικό λόγο που κάποια μέρα θα είναι προσιτός σε όλες τις αισθήσεις. Τα δικαιώματα της μετάφρασης δικά μου.
Στην αρχή ήταν μια άσκηση: κατέγραφα σιωπές, σκοτάδια, αποτύπωνα το άφατο. Καθήλωνα ιλίγγους.
*
Μακριά από κοπάδια, πουλιά και κοπελιές |
Τι έπινα γονατιστός στα ρείκια |
Ανάμεσα στις λυγερές τις φουντουκιές |
Στου απομεσήμερου το σύθαμπο το πράσινο και το νωθρό; |
Τι να πιω απ’ τον Ουάζ το νιο ποτάμι |
-Βουβές φτελιές, γυμνό χορτάρι, συννεφιάζει!- |
Από φλάσκες κίτρινες να πιω σε ξένα μέρη |
Χρυσάφι υγρό που κάνει το κορμί ν’ ασπαίρει. |
Ύποπτο σήμα πανδοχείου εγώ. |
-Η θύελλα έκρυψε τον ουρανό. Το βράδυ |
Σε αμμουδιά παρθένα χανόταν του δάσους το νερό |
Μια θεοποντή έριχνε στους νερόλακκους χαλάζι |
Κλαίγοντας, έβλεπα το χρυσάφι – μα δεν μπόρεσα να πιω. – |
*
Καλοκαίρι τέσσερις το χάραμα |
Στου έρωτα τον ύπνο βυθισμένοι |
Το δασάκι στην αχνοβολή τη μυρωμένη |
Από το νυχτερινό ξεφάντωμα. |
Πέρα εκεί, στο ξυλουργείο το αχανές |
Στων Εσπερίδων την ανατολή |
Πηγαινοέρχονται ανασκουμπωμένοι |
Οι Μαραγκοί. |
Μες στων νεφών τις Ερημιές και τη γαλήνη |
Θόλους λαμπρούς θα στήσουν |
Όπου οι άνθρωποι |
Ψεύτικούς ουρανούς θα ζωγραφίσουν. |
Α! τι Τεχνίτες λεβεντιά |
Στη Βαβυλώνα υπήκοοι κάποιου βασιλιά |
Λίγο, για χάρη τους, Αφροδίτη |
Τους στεφανωμένους εραστές ν’ αφήσεις. |
Των Εραστών Βασίλισσα εσύ |
Κέρασε τους εργάτες με ρακή |
Να ανασάνουν λίγο απ’ τη δουλειά |
Ώσπου το μεσημέρι στη θάλασσα να βρουν δροσιά. |
*
Οι απαρχαιωμένοι ποιητικοί τρόποι είχαν μεγάλο μερίδιο στην αλχημεία του λόγου μου.
Αφέθηκα στης στιγμής την παραίσθηση: έβλεπα στ’ αλήθεια ένα τζαμί εκεί όπου βρίσκεται ένα εργοστάσιο, μαθητευόμενους τυμπανιστές αγγέλους, άμαξες σε ουράνιες λεωφόρους, ένα σαλόνι στο βυθό μιας λίμνης· τέρατα, μυστήρια· ο τίτλος μιας ελαφριάς κωμωδίας ξυπνούσε μέσα μου τον τρόμο.
Ύστερα εξηγούσα τις μαγικές σοφιστείες μου με λεκτικές παραισθήσεις!
Έφτασα να θεοποιώ την πνευματική μου σύγχυση. Ζούσα στην απραξία, βυθισμένος στη νάρκη: ζήλευα τη μακαριότητα των ζώων – τις κάμπιες που συμβολίζουν την αθωότητα των νηπίων που πέθαναν αβάπτιστα, τους ασπάλακες, τον ύπνο των παρθένων!
Ο χαρακτήρας μου χειροτέρευε. Αποχαιρετούσα τον κόσμο με κάτι σαν ρομάντζες:
ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΙΟ ΨΗΛΟ ΠΥΡΓΟ |
Θέλω νά ’ρθει τώρα |
Του έρωτα η ώρα. |
Έκανα τόση υπομονή |
Κι η λησμονιά παντοτινή. |
Φόβοι, καημοί και θλίψη |
Φεύγουν στα ουράνια ύψη. |
Από μια δίψα νοσηρή |
Το αίμα μου έγινε χολή. |
Θέλω νά ’ρθει τώρα |
Του έρωτα η ώρα. |
Όπως και το λιβάδι |
Παρατημένο στη λησμονιά |
Φουντώνει και θάλλει |
Στα νηρόχορτα και τη λιβανιά |
Μέσα στο άγριο βουητό |
Από βρομόμυγες σωρό. |
Θέλω νά ’ρθει τώρα |
Του έρωτα η ώρα. |
Αγάπησα την ερημιά, τα φρυγμένα περιβόλια, τα εγκαταλειμμένα μαγαζιά, τα ζεστά ποτά. Σερνόμουν σε βρόμικα σοκάκια, και με κλειστά μάτια ξάπλωνα στον ήλιο, το θεό του φωτός.
«Στρατηγέ, αν απόμεινε κάνα παλιό κανόνι στους ρημαγμένους προμαχώνες σου, βομβάρδισέ μας με μπάλες ξερό χώμα. Τις βιτρίνες των ωραίων μαγαζιών! τα σαλόνια! Βάλε την πόλη να φάει τη σκόνη της. Οξείδωσε τις υδρορροές. Πλημμύρισε τα μπουντουάρ με πυρακτωμένη σκόνη ρουμπινιών…»
Α! Το μεθυσμένο μυγιαλούδι στο ουρητήριο του πανδοχείου, ερωτευμένο με τη μυοσωτίδα, που το διαλύει μια αχτίδα!
Μετάφραση από τα Γαλλικά: Χριστόφορος Λιοντάκης
Το παραπάνω απόσπασμα είναι από την πέμπτη δίγλωσση έκδοση του βιβλίου του Αρθούρου Ρεμπώ (1854-1891) Μια εποχή στην κόλαση, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Το Δεκέμβριο του 2013 κυκλοφόρησε από την All Together Now "μια μουσική προσέγγιση του ποιητικού κειμένου στη μετάφραση του Χριστόφορου Λιοντάκη" σε σύνθεση του Γιώργου Χριστιανάκη. Η συγκεκριμένη έκδοση περιέχει ένα βιβλίο 56 σελίδων με αποσπάσματα του κειμένου, σημειώματα, φωτογραφικό υλικό και εικονογραφήσεις και 2 cd, ένα ορχηστρικό και ένα με αφήγηση ολόκληρου του ποιητικού κειμένου Μια εποχή στην κόλαση. Τα κείμενα διαβάζει ο Γιώργος Χριστιανάκης και τα έμμετρα ποιήματα ο Γιάννης Αγγελάκας. Στο σημείωμά του ο συνθέτης σημειώνει: "Το ταξίδι μου με το Μια εποχή στην κόλαση ξεκίνησε σχεδόν τριάντα χρόνια πριν, όταν διάβασα αυτό το εμβληματικό κείμενο του Αρθούρου Ρεμπώ. [...] Τον Φεβρουάριο του 2011 το 'πιασα πάλι από την αρχή, έστειλα στο διάβολο το φωτοστέφανο του μάρτυρα, την ακτινοβολία της τέχνης, την έπαρση του συνθέτη και βυθίστηκα στην άβυσσο του κειμένου, αναζήτησα τις σιωπές του, τη λάμψη και το σκότος του, τις εναλλαγές των προσωπείων του, τα βέβηλα λόγια του, την τρέλα, τον ίλιγγο της φυγής, και ένιωσα να κυλάω με το αίμα του, και εισήλθα ταπεινά και ολοκλήρωσα μια διαδρομή στο βασίλειό του [...]".
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)